Piotr z Sandomierza o trzech latach przy jednym automacie
Rozmowa z uczestnikiem naszej grupy, który od trzech lat gra tylko na jednym automacie i opowiada, czego nauczył się o własnym tempie i cierpliwości.

Piotr dołączył do nas trzy lata temu, gdy szukaliśmy osób chętnych do spokojnych rozgrywek w świetlicy przy ulicy Ogrodowej. Od tamtej pory nie zmienił automatu ani razu. Siada przy tym samym big bass splash, wkłada drobne, gra pół godziny i wychodzi. Postanowiliśmy zapytać, co daje mu takie przywiązanie do jednej gry i czego nauczył się o sobie przez te trzy lata. Rozmowa odbyła się w sobotę po naszym cotygodniowym spotkaniu, przy herbacie, bez pośpiechu. Piotr mówi wolno, często się zatrzymuje, ale odpowiada konkretnie. Poniżej zapis naszej rozmowy.
Jak trafiłeś do naszej grupy?
Przyszedłem przez przypadek. Kolega z pracy powiedział, że w świetlicy zbiera się kilka osób i gra na automatach, ale bez wielkich stawek. Przez pierwsze dwa tygodnie tylko się przyglądałem. Siadałem z boku, patrzyłem, kto jak gra, i notowałem sobie w głowie, co mnie dziwi. Potem zapytałem, czy mogę spróbować. Okazało się, że nie ma żadnych zapisów ani składek, po prostu przychodzisz i grasz. To mi odpowiadało.
Dlaczego wybrałeś właśnie big bass splash i przy nim zostałeś?
Na początku próbowałem trzech czy czterech gier. W big bass splash spodobało mi się to, że nie muszę szybko reagować. Gra ma spokojne tempo, mogę patrzeć na ekran i myśleć o czymś innym. Po drugie, polubiłem dźwięk i grafikę. Wiem, to brzmi błaho, ale dla mnie liczy się też to, czy przy automacie mogę odpocząć. Przy innych grach czułem, że muszę być cały czas skupiony, a tutaj mogę po prostu być.
Po trzecie, poznałem tę grę na tyle, że wiem, czego się spodziewać. Nie chodzi o przewidywanie wyników, bo to niemożliwe. Chodzi o rytm. Wiem, że będą serie bez wygranej i wiem, że nie ma sensu się wtedy denerwować. To mnie uspokaja.
Przez pierwszy rok myślałem, że wygrywam, gdy automat płaci. Teraz wiem, że wygrywam, gdy wychodzę o umówionej godzinie i nie żałuję ani jednej monety.
Czego nauczyłeś się o własnym tempie?
Nauczyłem się, że mam wolne tempo i nie warto go zmieniać. Kiedyś próbowałem grać szybciej, bo wydawało mi się, że wtedy więcej się dzieje. Efekt był taki, że po piętnastu minutach byłem zmęczony i rozdrażniony. Wróciłem do swojego rytmu: pół godziny, może czterdzieści minut, i koniec. Bez patrzenia na zegarek co chwilę, ale z umówioną godziną wyjścia.
Drugie odkrycie to to, że potrzebuję ciszy wokół. Nie lubię, gdy ktoś stoi nade mną i komentuje. Dlatego siadam w kącie, tyłem do okna. Kiedy indziej znów lubię, gdy ktoś obok gra i mogę zerknąć. Ale to musi być spokojne towarzystwo. W naszej grupie jest kilka osób, które grają podobnie do mnie, i z nimi czuję się najlepiej.
Trzecia rzecz: przestałem porównywać swoje wyniki z innymi. Kiedyś pytałem kolegów, ile komu wpadło. Teraz rzadko pytam. Każdy ma swoją grę i swoje szczęście. Wystarczy, że wiem, ile wydałem i ile mi zostało do końca miesiąca.
Trzy zasady, które sobie wypracowałem
- Wchodzę z gotówką, którą mogę stracić, i nie dobieram po drodze.
- Gram najwyżej czterdzieści minut, potem wstaję od automatu.
- Nie gram, gdy jestem zmęczony po pracy albo zdenerwowany.
A co z cierpliwością do serii bez wygranej?
To najtrudniejsza część. Na początku po każdym suchym okresie zmieniałem grę. Myślałem, że skoro tu nie płaci, to tam zapłaci. Potem zauważyłem, że tracę przez to więcej, bo ciągle się przenoszę i nie poznaję żadnego automatu. Kiedy zostałem przy jednym, przestałem się dziwić, że bywają długie serie bez wygranej. To normalne. Nauczyłem się je przyjmować.
Pomaga mi prosta rzecz: patrzę na liczbę obrotów, nie na saldo. Jeśli założyłem, że zagram pięćdziesiąt obrotów, to gram pięćdziesiąt i wychodzę. Wygrana albo nie, to już nie moja sprawa. Dzięki temu nie podejmuję decyzji pod wpływem emocji. A emocje przy automacie są złym doradcą.
Jak łączysz to z codziennością?
Gram raz w tygodniu, w sobotę. W tygodniu pracuję, mam swoje obowiązki, więc automat jest dla mnie odskocznią, a nie codziennością. Sobotnie spotkanie to dla mnie też okazja, żeby zobaczyć ludzi. Czasem gramy, czasem tylko rozmawiamy. Zdarza się, że przez całe spotkanie nie siadam do automatu, bo akurat ktoś opowiada coś ciekawego.
Poza tym mam zasadę, że nie gram w internecie. Tylko na miejscu, w świetlicy. W domu mam za dużo pokus, a poza tym lubię tę atmosferę. Kiedyś próbowałem grać w telefonie, ale to nie to samo. Brakuje mi dźwięku, brakuje mi ludzi obok.
Co poradziłbyś komuś, kto dopiero zaczyna?
Najpierw niech przyjdzie i popatrzy. Niech zobaczy, jak wygląda spotkanie, ile osób gra, jakie są stawki. Potem niech wybierze jedną grę i pogra na niej przez miesiąc. Niech sprawdzi, czy mu pasuje tempo i czy nie nudzi się po dziesięciu minutach. Jeśli się nudzi, to znaczy, że to nie jest gra dla niego.
I najważniejsze: niech ustali sobie limit, zanim usiądzie. Nie w trakcie, nie po pierwszej przegranej. Wtedy łatwiej się go trzymać. Więcej o tym, jak zacząć, pisaliśmy w tekście o pierwszych krokach w małym mieście.

Na koniec pytam, czy przez te trzy lata zdarzyło mu się zmienić zdanie o sobie. Piotr chwilę milczy i mówi, że tak. Kiedyś uważał się za niecierpliwego. Teraz wie, że potrafi być cierpliwy, ale tylko wtedy, gdy sam sobie wyznaczy granice. To chyba najlepsze podsumowanie naszej rozmowy.
Najczęstsze pytania
Czy trzeba grać na tym samym automacie co Piotr?
Nie. W naszej grupie każdy wybiera grę sam. Piotr opowiada o swoim podejściu, ale nie namawia nikogo do naśladowania. Jedni zmieniają gry często, inni wolą jeden automat. Ważne, żeby czuć się z tym dobrze.
Jak często odbywają się spotkania?
Spotykamy się w soboty w świetlicy przy ulicy Ogrodowej. Nie ma zapisów ani składek. Wystarczy przyjść i się przywitać. Godziny podajemy na miejscu, bo czasem się zmieniają.
Czy trzeba mieć własne pieniądze na grę?
Tak, każdy gra za swoje, ale stawki są niewielkie. Piotr podkreśla, że wchodzi z gotówką, którą może stracić, i nie dobiera po drodze. To zasada, którą polecamy wszystkim nowym osobom.


